ریزش اشکی چو شمعت خضر مقصدکرده اند

گر همه کهسار باشی زین صداها می پری

بی محابا دم مزن گر پاس دل می بایدت

با نفس دارد حباب آیینه میناگری

کاش با این لغزش از استادگی ها بگذری

ربشه برگردون دوانیدیم و عجز ما بجاست

سعی بالیدن نبرد از پهلوی ما لاغری