با نفس دارد حباب آیینه میناگری

گفتگو بنیاد تمکینت به توفان می دهد

گر همه کهسار باشی زین صداها می پری

بی محابا دم مزن گر پاس دل می بایدت

ریزش اشکی چو شمعت خضر مقصدکرده اند

کاش با این لغزش از استادگی ها بگذری

ربشه برگردون دوانیدیم و عجز ما بجاست