ما ذره موهومیم اما چه توان کردن

بی چشمی مژگانیم کو خواب و چه بیداری

در مرکز تسلیم است اقبال بلندیها

سر بر فلکم اما از آبله دستاری

تشویش کمی ها هم کم نیست ز بسیاری

فریاد ز افلاسم کاری نگشود آخر

بی ناخنی ام خون کرد از خجلت سرخاری