چو ذره اندکی ما بس است بسیاری

به یاس هم نپسندید ننگ بیکاری

دل شکسته ماکرد ناله معماری

در آن بساط که موجود بودن ست غرض

به رنگ غنچه درین باغ بیدماغان را

نسیم درد سر و شبنم است سر باری

خدنگ ناله که از جوش نه فلک گذرد