نفس به سینه من ره برد به دشواری

چه سحر کرد ندانم نگاه جادویت

که مرده است جهانی به ذوق بیماری

در آرزوی دهان تو بسکه دلتنگم

جهانی از نم چشمم مگر به توفان رفت

به بحرش ای مژه ام بیش ازبن نیفشاری

دگر چو سایه ام از خانمان چه می پرسی