دگر چو سایه ام از خانمان چه می پرسی

نفس به سینه من ره برد به دشواری

جهانی از نم چشمم مگر به توفان رفت

به بحرش ای مژه ام بیش ازبن نیفشاری

نشسته ام به غبار شکسته دیواری

نگاه اگر نشود صرف تار و پود تمیز

سر برهنه کند چون حباب دستاری