جهانی از نم چشمم مگر به توفان رفت

که مرده است جهانی به ذوق بیماری

در آرزوی دهان تو بسکه دلتنگم

نفس به سینه من ره برد به دشواری

به بحرش ای مژه ام بیش ازبن نیفشاری

دگر چو سایه ام از خانمان چه می پرسی

نشسته ام به غبار شکسته دیواری