به بحرش ای مژه ام بیش ازبن نیفشاری

در آرزوی دهان تو بسکه دلتنگم

نفس به سینه من ره برد به دشواری

جهانی از نم چشمم مگر به توفان رفت

دگر چو سایه ام از خانمان چه می پرسی

نشسته ام به غبار شکسته دیواری

نگاه اگر نشود صرف تار و پود تمیز