بساط خاکساریها شکر خوابست پنداری

سپند آتش دل کرده ام ذرات امکان را

تب شوق تو خورشید جهانتابست پنداری

سر از بالین نازم یاد مخمل برنمی دارد

به فکر هستی از خود هر نفس می بایدم رفتن

خیال مشت خاکم عالم آبست پنداری

نشد کیفیت احوال خود بر هیچکس روشن