به فکر هستی از خود هر نفس می بایدم رفتن

تب شوق تو خورشید جهانتابست پنداری

سر از بالین نازم یاد مخمل برنمی دارد

بساط خاکساریها شکر خوابست پنداری

خیال مشت خاکم عالم آبست پنداری

نشد کیفیت احوال خود بر هیچکس روشن

درین عبرت سرا آیینه نایابست پنداری