چو دین و دل که به مستی نشد مسخر چشمت

گلی دگر که ندارد جهان به چنگ نگیری

زده ست عشق تو سنگی به شیشه خانه رنگم

ز خود برآمدنم را کم از ترنگ نگیری

به ساغری که گرفتی چرا فرنگ نگیری

کسی نبرد سلامت ز آه سوخته جانان

ز خود سری سر این کوچه تفنگ نگیری