تو هم اسیر خودی عبرت از چه سلسله گیری

به محفلی که بود دور جام و جلوه ساقی

چو زاهد از چه هوس کنج خلوت و چله گیری

فتاده خلق مقید به دامگاه تعین

ز فکر مدحت ابنای روزگار حذر کن

که بدتر از لگدست آنچه زبن خران صله گیری

دلت به کینه مینباز تا فساد نزاید