که شمع از باد روشن می شود هرگه تو افروزی

الهی سخت بی برگم به ساز طاعت اندوزی

همین یک الله الله دارم آن هم گر تو آموزی

ز تشویش نفس بر خویش می لرزم ازین غافل

تجدد از بهارت رنگ گرداندن نمی داند

نفس هر پر زدن بی پرده دارد صبح نوروزی

سرانجام زبان آرایی من بود داغ دل