چون سحر تا آسمان بالیده ای اما هنوز

تا به مقصد چون ثمر بی رنج پایی می رسی

ای زبان دان عدم از خامشی غافل مباش

زین ادابازی به حرف آشنایی می رسی

از بهار بی نشان برخود هوایی می رسی

گردش رنگ تجدد تنگ دارد فرصتت

ابتدایی تا به فکر انتهایی می رسی