نسزد به مکتب وهم غم سرنوشت خوردن

تو اگر سوار همت دو قدم پیاده باشی

زنمو به رنگ شبنم طرب بهار این بس

که ز چشم تر کشی سر به در اوفتاده باشی

خط این جریده پوچ است خوشت آنکه ساده باشی

همه را ز باغ اعمال نظر او نبست نازش

تو نم جبین نداری چه گل آب داده باشی