خط این جریده پوچ است خوشت آنکه ساده باشی

زنمو به رنگ شبنم طرب بهار این بس

که ز چشم تر کشی سر به در اوفتاده باشی

نسزد به مکتب وهم غم سرنوشت خوردن

همه را ز باغ اعمال نظر او نبست نازش

تو نم جبین نداری چه گل آب داده باشی

شرر پریده رنگت اگر این بهار دارد