تو نم جبین نداری چه گل آب داده باشی

نسزد به مکتب وهم غم سرنوشت خوردن

خط این جریده پوچ است خوشت آنکه ساده باشی

همه را ز باغ اعمال نظر او نبست نازش

شرر پریده رنگت اگر این بهار دارد

ز مشیمه تعین به چه ننگ زاده باشی

گل سرخوش و مستی طلبی است مابقی هیچ