همه را ز باغ اعمال نظر او نبست نازش

که ز چشم تر کشی سر به در اوفتاده باشی

نسزد به مکتب وهم غم سرنوشت خوردن

خط این جریده پوچ است خوشت آنکه ساده باشی

تو نم جبین نداری چه گل آب داده باشی

شرر پریده رنگت اگر این بهار دارد

ز مشیمه تعین به چه ننگ زاده باشی