اگر این خمار بشکست نه قدح نه باده باشی

شرر پریده رنگت اگر این بهار دارد

ز مشیمه تعین به چه ننگ زاده باشی

گل سرخوش و مستی طلبی است مابقی هیچ

چو جوانی و چه پیری به کشاکش است کارت

چو کمان دمی که زورت شکند کباده باشی

نروی به محفل ای شمع که زتنگی دل آنجا