نروی به محفل ای شمع که زتنگی دل آنجا

اگر این خمار بشکست نه قدح نه باده باشی

چو جوانی و چه پیری به کشاکش است کارت

چو کمان دمی که زورت شکند کباده باشی

به نشستن تو جا نیست مگر ایستاده باشی

سخنت به طبع مستان اثری نکرد بیدل

سر شیشه های خالی چقدر گشاده باشی