چو کمان دمی که زورت شکند کباده باشی

گل سرخوش و مستی طلبی است مابقی هیچ

اگر این خمار بشکست نه قدح نه باده باشی

چو جوانی و چه پیری به کشاکش است کارت

نروی به محفل ای شمع که زتنگی دل آنجا

به نشستن تو جا نیست مگر ایستاده باشی

سخنت به طبع مستان اثری نکرد بیدل