هر چند به گردون رسی از خاک به جوشی

ای خواب تو تلخ از هوس مخمل دنیا

حیف است ز حرف کفنت پنبه به گوشی

گر آگهی از ننگ بدانجامی اقبال

تا خجلت پستی نکشد نشئه همت

آن جرعه که بر خاک توان ریخت ننوشی

در سعی طلب چشم به فرصت نتوان دوخت