تا خجلت پستی نکشد نشئه همت

حیف است ز حرف کفنت پنبه به گوشی

گر آگهی از ننگ بدانجامی اقبال

هر چند به گردون رسی از خاک به جوشی

آن جرعه که بر خاک توان ریخت ننوشی

در سعی طلب چشم به فرصت نتوان دوخت

برق آینه دار است مبادا مژه پوشی