چو مژگان می کنم مضرابی آهنگ خاموشی

خیالش بر نمی تابد شعور، ای بیخودی جوشی

نمی گنجد به دیدن جلوه اش ای حیرت آغوشی

ضعیفیها به ایمای نگاه افکند کار من

از آن نامهربان منت کش صد رنگ احسانیم

به این حسرت که گاهی می کند یاد فراموشی

نه از صبحی خبر دارم نه از شامی اثر دارم