بی نفس گردیدن از آفات ایمن می کند

همچو شمعم کرد راه مرگ روشن زندگی

خجلت عشق و وفا، یاس و امید مدعا

عالمی شد بار دل زین بارگردن زندگی

آن چراغی راکه دارد زیر دامن زندگی

تشنه آبی نباید بود کز سر بگذرد

می شود آخر دم تیغ ازگذشتن زندگی