آن چراغی راکه دارد زیر دامن زندگی

خجلت عشق و وفا، یاس و امید مدعا

عالمی شد بار دل زین بارگردن زندگی

بی نفس گردیدن از آفات ایمن می کند

تشنه آبی نباید بود کز سر بگذرد

می شود آخر دم تیغ ازگذشتن زندگی

فرصت آوارگی هم یک دو گردش بیش نیست