اگر هوشی ست پرسیدن ندارد صورت حالم

نیفتد هیچ کافر در طلسم ناپشیمانی

در آن محفل که بود آیینه ام گلچین دیدارش

ادب می خواست بندد چشم من نگذاشت حیرانی

که من چون ناله ام صد پرده عریانتر ز عریانی

دو عالم گشت یک زخم نمکسود از غبار من

ز مشت خاک من دیگر چه می خواهد پریشانی