مژه گو بال میزن من همان محو تماشایم

قبای لاله گون افزود بر رنگش درخشانی

جنون حسن از زنجیر هم خواهدگذشت آخر

خطش امروز بر تعلیق می پیچد ز ریحانی

به سعی صیقل از آیینه نتوان رفت حیرانی

نمی باید به تعمیر جسد خون جگر خوردن

بنای نقش پایی را چه معموری چه ویرانی