شکست افتادگان را می کشد سوفار پیکانی

به این هستی چسان باشم نقاب شوخی رازت

که اینجا بر نیاید اشک هم از ننگ عریانی

گل عشرت به باغ طالع ما غنچه می گردد

حیا ایجادم از من بی نقابیها نمی آید

اگر مژگان گشودم چشم می پوشم به حیرانی

ندارد موج جز جوش محیط آیینه دیگر