ز خویش رفتن ما محملی نمی خواهد

ز موج سیل عیانست حسن حیرانی

صداع هستی ما را علاج تسلیم است

بس است صندل اگر سوده ایم پیشانی

سحر به دوش نفس بسته است آسانی

به عالمی که خیال تو نقش می بندد

نفس نمی کشد از شرم خامه مانی