که انتظار نویسی به چشم قربانی

فراغ دارد از اسلام و کفر غره جاه

یکی ست سبحه و زنار در سلیمانی

سواد مطلع ما نیست آنقدر روشن

کجاست گرد امیدی که دامنم گیرد

چو صبح می دمد از پیکرم خود افشانی

ز ابر گریه دیده گر ایمنی می داشت