ز ابر گریه دیده گر ایمنی می داشت

که انتظار نویسی به چشم قربانی

کجاست گرد امیدی که دامنم گیرد

چو صبح می دمد از پیکرم خود افشانی

نمی کشید ز مژگان کلاه بارانی

چو خون بسملم از دستگاه شوق مپرس

بهار کرد طواف من از پریشانی