نمی کشید ز مژگان کلاه بارانی

کجاست گرد امیدی که دامنم گیرد

چو صبح می دمد از پیکرم خود افشانی

ز ابر گریه دیده گر ایمنی می داشت

چو خون بسملم از دستگاه شوق مپرس

بهار کرد طواف من از پریشانی

درین هوسکده تا ممکنست بیدل باش