چو صبح می دمد از پیکرم خود افشانی

سواد مطلع ما نیست آنقدر روشن

که انتظار نویسی به چشم قربانی

کجاست گرد امیدی که دامنم گیرد

ز ابر گریه دیده گر ایمنی می داشت

نمی کشید ز مژگان کلاه بارانی

چو خون بسملم از دستگاه شوق مپرس