کجاست گرد امیدی که دامنم گیرد

یکی ست سبحه و زنار در سلیمانی

سواد مطلع ما نیست آنقدر روشن

که انتظار نویسی به چشم قربانی

چو صبح می دمد از پیکرم خود افشانی

ز ابر گریه دیده گر ایمنی می داشت

نمی کشید ز مژگان کلاه بارانی