چو خون بسملم از دستگاه شوق مپرس

چو صبح می دمد از پیکرم خود افشانی

ز ابر گریه دیده گر ایمنی می داشت

نمی کشید ز مژگان کلاه بارانی

بهار کرد طواف من از پریشانی

درین هوسکده تا ممکنست بیدل باش

مکار آینه تا حیرتی نرویانی