نفس کو تا رسد آیینه ما هم به بهتانی

چو شمع از ما چکیدن هم درین محمل غنیمت دان

که اعجازست اگر از شعله جوشد چشم گریانی

هوا سامان هستی شد حیات بی سر و پا را

جهان یکسر سراب مطلب ست و گیر و دار اما

فضولی می کند در خانه آیینه مهمانی

نگه بی پرده نتوان یافت از چشم حباب اینجا