از این آیینه سازیهاکه دارد فطرت ، اسکندر

مژه واکرده ام اما به روی خواب سنگینی

ادا فهم چراغان خمو شم کس نشد ورنه

تحیر داشت چون طاووس چشمکهای رنگینی

گرفتم چیده باشد خجلت تمثال خودبینی

به عبرت آب ده چشم هوس از سیر این محفل

که اشکی چند بر مژگان تر بسته ست آیینی