به درد بی نگاهی درهم افشردست مژگانم

نمی باشد جز افسون سخن پنهان و پیدایی

جهانی صید حیرت بود هر جا چشم واکردم

ندیدم چون گشاد بال مژگان چنگ گیرایی

خرامی تا رساند حیرت آغوش پهنایی

ندانم فرش تسیلم سر راه که ام بیدل

به دامن گردی از خود داشتم افشانده م جایی