شور هنگامه افلاک و خروش دل خاک

کوهها رفت به باد از هوس مینایی

سعی مطرب نشود چاره گر کلفت دل

این گره نیست که ناخن زنی و بگشایی

بی صدا تر ز دو دست است چو بر هم سایی

حرف عشق انجمن آرای خروشست اینجا

بند نی گردد اگر لب بهم آردنایی