دل خون گشته در دستی ، سر فرسوده در پایی

دمیدن گو نباشد آبیار ریشه جهدم

نهال داغ حرمان را زمینگیری است بالایی

نیاز خاک راه ناامیدی بایدم کردن

سراغ خون من از گرد رنگ گل چه می پرسی

به یاد دامن او می کشم آخر سر از جایی

چراغ حیرتم چون لاله در دست است معذورم