به هر بی دست و پایی سیر گلزاری دگر دارم

بر این نه دیر آتش می زنم سر می دهم هویی

ز فیض وحشتم همسایه جمعیت عنقا

چو دل دارم به پهلو گوشه از عالم آنسویی

سرشکی رفته ام از خویش اما تا سرکویی

بساط خاک عرض دستگاهم برنمی دارد

چو ماه نو به گردونم اگر بالم سر مویی