زمنزل نیست بیرون هر چه می بینی درین صحرا

به جولانگاه تسلیم از تو چوگانها ز ما گویی

نوای عندلیبان نکهت گل شد در این صحرا

مگر مینا به قلقل واکشد حرف از لب جویی

تو بنما جاده تا من هم دهم عرض تک وپویی

شعور آیینه بیطاقتی ترسم کند روشن

به خاک بیخودی دارد غبارم سر به زانویی