ز مژگان چشم قربانی پریشان کرده گیسویی

ز درد مطلب نایاب بر خود می تپد هرکس

جهان گردی ست توفان برده جولان آهویی

وداع فرصت دیدار بی ماتم نمی باشد

قد خم گشته ای در رهن صد عقبا امل دارم

به این دنباله داریها کم افتاده ست ابرویی

بنای محض قانع بودن ست از نقش موهومم