تا چینی دل کاسه به خوان تو نچیند

اما چه توان کردکه پرآینه خویی

گر یک مژه جوشی به زبان نم اشکی

سیراب تر از سبزه طرف لب جویی

گر خود سر فغفور برآیی دو سه مویی

تا آب تو نم دارد وگردیست ز خاکت

در معبد عرفان نه تیمم نه وضویی