گه سجده خاک راهت به سرشک می کنم گل

مه من، به جلوه گاهی که تو را شنودم آن جا

جگرم ز غصه خون شد، که چرا نبودم آن جا؟

غرض آن که دیر ماند اثر سجودم آن جا

من و خاک آستانت، که همیشه سرخ رویم

به همین قدر که روزی رخ زرد سودم آن جا