خواهم از جامه جان خلعت آن سرو روان

دیده پاک من اولیست تماشایش را

ناز می بارد از آن سرو سهی سر تا پا

این چه ناز است؟ بنازم قد و بالایش را

تا در آغوئش کشم قامت رعنایش را

جای او دیده خونبار شد، ای اشک، برو

هر دم از خون دل آغشته مکن جایش را