خاکم مگر به جانب خود می گشد؟ که دل

خاطر به لعب عشوه گری می کشد مرا

صد میل آتشین به گناه نگاه گرم

در دیده تیزی نظر می کشد مرا

بیخود به خاک رهگذری می کشد مرا

من آن قدر که هست توان، پای می کشم

امداد دوست هم قدری می کشد مرا