بیخود به خاک رهگذری می کشد مرا

صد میل آتشین به گناه نگاه گرم

در دیده تیزی نظر می کشد مرا

خاکم مگر به جانب خود می گشد؟ که دل

من آن قدر که هست توان، پای می کشم

امداد دوست هم قدری می کشد مرا

از بار غم، چو یکشبه ماهی، به زیر کوه