از بار غم، چو یکشبه ماهی، به زیر کوه

بیخود به خاک رهگذری می کشد مرا

من آن قدر که هست توان، پای می کشم

امداد دوست هم قدری می کشد مرا

شکل هلالی کمری می کشد مرا